Harmonie in het universum
Vóór de tragische intrede van het kwaad bestond er in het hele universum een volmaakte staat van vrede, vreugde en absolute harmonie met de wil van de Schepper. De liefde voor God was onder alle hemelse wezens oppermachtig, en de onderlinge omgang was volledig vrij van partijdigheid of eigenbelang. Deze kosmische orde was gebouwd op het fundament van Gods liefdeswet en de absolute keuzevrijheid die Hij aan elk schepsel schonk; de Schepper verlangde immers geen afgedwongen loyaliteit, maar zocht een eerbetoon dat voortkwam uit een oprechte en verstandige waardering van Zijn karakter.
De breuk in deze volmaakte harmonie begon echter bij Lucifer, de hoogste, meest geëerde en meest schitterende engel in de hemel. Het misbruik van de keuzevrijheid die God gaf, leidde tot een sluipend proces van hoogmoed en zelfverheerlijking, dat uiteindelijk een valse noot bracht in de hemelse lofzang. De onderstaande kenmerken schetsen in detail het scherpe contrast tussen de oorspronkelijke, volmaakte orde onder de leiding van de Vader en de Zoon, en de opkomst van de allereerste rebellie in het universum.
Kernpunten
• Volmaakte kosmische harmonie
Vóór de intrede van het kwaad heersten er absolute vrede en vreugde in het universum, waarin alle schepselen leefden in volmaakte afstemming op de wil van de Schepper.
• De unieke positie van Christus
Christus was als eniggeborene Zoon, één met de Vader in natuur, karakter en doel, en Hij was het enige Wezen dat deelnam aan alle goddelijke raadsbesluiten en de schepping.
• Fundament van keuzevrijheid
Gods bestuur is gebaseerd op de wet van de liefde, waarbij God geen afgedwongen loyaliteit wil, maar elk schepsel de vrijheid geeft om Hem vrijwillig te dienen.
• De verheven status van Lucifer
Lucifer was de hoogste en meest geëerde engel in de hemel — een heilige, onbevlekte en volmaakte beschuttende cherub vol wijsheid en schoonheid.
• Zelfverheerlijking en hoogmoed
De zonde begon toen Lucifer hoogmoedig werd door zijn eigen schoonheid en glans, waardoor hij stap voor stap toegaf aan het verlangen om gelijk te worden aan de Allerhoogste.
• Begeerte naar goddelijke eer
In plaats van Gods heerlijkheid te weerspiegelen, probeerde Lucifer de trouw en hulde van de engelen voor zichzelf te winnen en ambieerde hij de macht die alleen Christus, als eniggeboren Zoon van God, toebehoort. Dit dienen en verhogen van het zelf verbrak de vrede in de hemel en leidde tot oorlog tussen Michaël en Zijn trouwe engelen en Lucifer en de engelen die hij misleidt had.
• Weerstand tegen liefdevolle waarschuwingen
De hemelse raad pleitte lange tijd met Lucifer. De Zoon van God hield hem de grootheid, de goedheid en de rechtvaardigheid van de Schepper voor, evenals de heilige, onveranderlijke aard van Zijn wet. God Zelf had de orde van de hemel ingesteld. Door hiervan af te wijken, zou Lucifer zijn Maker onteren en zijn eigen ondergang bewerkstelligen. Maar de waarschuwing, gegeven in oneindige liefde en barmhartigheid, riep slechts een geest van weerstand op. Lucifer liet toe dat jaloezie op Christus de overhand kreeg, en hij werd alleen maar vastberadener.
• Het lange geduld van God
Toch had Lucifer op dat moment zijn loyaliteit aan God nog niet volledig overboord gegooid. Hoewel hij zijn positie als beschuttende cherub had verlaten, zou hij in zijn ambt zijn hersteld als hij bereid was geweest om terug te keren naar God. Hij had dan de wijsheid van de Schepper moeten erkennen en genoegen moeten nemen met de plaats die hem in Gods grote plan was toegewezen. Trots weerhield hem er echter van om zich te onderwerpen. Hij bleef zijn eigen koers hardnekkig verdedigen, hield vol dat hij geen berouw nodig had en koos in de grote strijd definitief zijn positie tegen zijn Maker.
Ontevredenheid in de hemel
Volgend onderdeel van
“De oorsprong van het kwaad”