Verwerp Zijn genade niet

Als u uw zondigheid inziet, wacht dan niet om uzelf te verbeteren. Hoevelen zijn er niet die denken dat ze niet goed genoeg zijn om tot Christus te komen. Verwacht u door uw eigen inspanningen beter te worden? Er is voor ons alleen hulp in God. We moeten niet wachten op sterkere overtuigingen, op betere kansen of op een heiliger karakter. Wij kunnen van onszelf niets doen. We moeten tot Christus komen precies zoals we zijn.

Maar laat niemand zichzelf misleiden met de gedachte dat God, in Zijn grote liefde en barmhartigheid, uiteindelijk zelfs degenen die Zijn genade verwerpen zal redden. De buitengewone zondigheid van de zonde kan alleen worden ingeschat in het licht van het kruis. Wanneer mensen aanvoeren dat God te goed is om de zondaar te verstoten, laten zij dan naar Golgotha kijken. Het was omdat er geen andere manier was waarop de mens gered kon worden, omdat het zonder dit offer voor het menselijk ras onmogelijk was om te ontsnappen aan de bezoedelende macht van de zonde en hersteld te worden in gemeenschap met heilige wezens — onmogelijk om weer deelgenoten te worden van het geestelijke leven — het was dáárom dat Christus de schuld van de ongehoorzamen op Zich nam en leed in de plaats van de zondaar. De liefde, het lijden en de dood van de Zoon van God getuigen allemaal van de verschrikkelijke omvang van de zonde en verklaren dat er geen ontsnapping is aan haar macht, en geen hoop op het hogere leven, dan door de overgave van de ziel aan Christus.

Wie geen berouw heeft, verontschuldigt zichzelf soms door over belijdende christenen te zeggen: “Ik ben net zo goed als zij. Zij verloochenen zichzelf niet meer dan ik, en zijn niet nuchterder of omzichtiger in hun gedrag dan ik. Zij houden net zoveel van plezier en zelfgenoegzaamheid als ik.” Zo maken zij de fouten van anderen tot een excuus voor hun eigen plichtsverzuim. Maar de zonden en gebreken van anderen praten niemand vrij, want de Heere heeft ons een onfeilbaar menselijk model gegeven. De vlekkeloze Zoon van God is ons als voorbeeld gegeven, en degenen die klagen over de verkeerde wandel van belijdende christenen, zijn juist degenen die een beter leven en een edeler voorbeeld zouden moeten tonen. Als zij zo’n hoge opvatting hebben van wat een christen hoort te zijn, is hun eigen zonde dan niet des te groter? Zij weten wat juist is, en weigeren toch om het te doen.

Pas op voor uitstelgedrag. Stel het werk van het verzaken van uw zonden en het zoeken naar zuiverheid van hart door Jezus niet uit. Dit is het punt waar duizenden en nog eens duizenden hebben gedwaald tot hun eeuwige ondergang. Ik zal hier niet stilstaan bij de kortstondigheid en onzekerheid van het leven; maar er schuilt een verschrikkelijk gevaar — een gevaar dat niet voldoende wordt begrepen — in het uitstellen van de overgave aan de pleitende stem van Gods Heilige Geest, en in de keuze om in zonde te blijven leven; want dat is wat dit uitstel in werkelijkheid is. Zonde, hoe klein die ook mag worden ingeschat, kan alleen worden gekoesterd ten koste van een oneindig verlies. Wat wij niet overwinnen, zal ons overwinnen en onze ondergang bewerken.

Adam en Eva maakten zichzelf wijs dat in zo’n kleine zaak als het eten van de verboden vrucht, er niet zulke verschrikkelijke gevolgen konden zijn als God had verklaard. Maar deze kleine zaak was de overtreding van Gods onveranderlijke en heilige wet; het scheidde de mens van God en opende de sluizen van de dood en ongekend leed over onze wereld. Eeuw na eeuw is er vanaf onze aarde een voortdurende klaagzang opgestegen, en de hele schepping zucht en is in barensnood als gevolg van de ongehoorzaamheid van de mens. De hemel zelf heeft de gevolgen van zijn opstand tegen God gevoeld. Golgotha staat daar als een gedenkteken van het verbazingwekkende offer dat nodig was om de overtreding van de goddelijke wet te verzoenen. Laten we de zonde niet als iets onbeduidends beschouwen.

Elke daad van overtreding, elke verwaarlozing of verwerping van de genade van Christus, heeft een weerslag op uzelf; het verhardt het hart, bederft de wil, verdooft het verstand en maakt u niet alleen minder geneigd om toe te geven aan het tedere pleiten van Gods Heilige Geest, maar ook minder in staat daartoe.

Velen sussen een onrustig geweten met de gedachte dat zij een slechte koers kunnen veranderen wanneer zij dat willen; dat zij de uitnodigingen van barmhartigheid kunnen negeren en toch telkens weer diep geraakt kunnen worden. Zij denken dat zij, na de Geest van de genade te hebben gesmaad en hun invloed aan de kant van Satan te hebben geworpen, op een moment van verschrikkelijke nood hun koers kunnen wijzigen. Maar dit is niet zo gemakkelijk gedaan. De ervaring en de vorming van een heel leven hebben het karakter zo grondig gevormd, dat weinigen er dan nog naar verlangen om het beeld van Jezus te ontvangen.

Zelfs één verkeerde karaktertrek, één zondig verlangen dat hardnekkig wordt gekoesterd, zal uiteindelijk alle kracht van het evangelie tenietdoen. Elke zondige toegeving versterkt de afkeer van de ziel van God. De mens die blijk geeft van een goddeloze onbeschaamde hardheid of een starre onverschilligheid voor de goddelijke waarheid, oogst slechts de oogst van wat hij zelf heeft gezaaid. In de hele Bijbel staat er geen angstaanjagender waarschuwing tegen het spelen met het kwaad dan de woorden van de wijze man dat de zondaar “gevangen zal worden in de touwen van zijn eigen zonden” (Spr. 5:22).