Dank God en twijfel niet
Dank God voor de heldere taferelen die Hij ons heeft voorgehouden. Laten we de gezegende beloften van Zijn liefde verzamelen, opdat we er voortdurend naar kunnen kijken: De Zoon van God Die de troon van Zijn Vader verlaat en Zijn goddelijkheid met de mensheid bekleedt, om de mens te redden uit de macht van de satan; Zijn triomf in ons belang, waarmee Hij de hemel voor de mens opende en aan het menselijk oog de troonzaal openbaarde waar de Godheid Haar heerlijkheid onthult; het gevallen mensdom dat wordt opgeheven uit de afgrond van de ondergang waarin de zonde het had gestort, en weer in verbinding wordt gebracht met de oneindige God; en dat, na de goddelijke beproeving door het geloof in onze Verlosser te hebben doorstaan, bekleed is met de rechtvaardigheid van Christus en verheven is tot Zijn troon — dít zijn de taferelen die God door ons overdacht wil zien.
Wanneer we aan Gods liefde lijken te twijfelen en Zijn beloften wantrouwen, onteren we Hem en bedroeven we Zijn Heilige Geest. Hoe zou een moeder zich voelen als haar kinderen voortdurend over haar zouden klagen, alsof zij het niet goed met hen voorhad, terwijl haar hele levensloop erop gericht was hun belangen te behartigen en hun comfort te bieden? Stel dat zij aan haar liefde zouden twijfelen; het zou haar hart breken. Hoe zou een ouder zich voelen om zo door zijn kinderen behandeld te worden? En hoe moet onze hemelse Vader wel niet naar ons kijken wanneer we twijfelen aan Zijn liefde, die Hem ertoe bracht Zijn eniggeboren Zoon te geven opdat wij het leven zouden hebben? De apostel schrijft: “Hoe zal Hij, Die zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard maar Hem voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken?” (Rom. 8:32). En toch zijn er zovelen die door hun daden, zo niet in woorden, zeggen: “De Heere bedoelt dit niet voor mij. Misschien houdt Hij van anderen, maar Hij houdt niet van mij.”
Dit alles schaadt uw eigen ziel; want met elk woord van twijfel dat u uitspreekt, nodigt u de verleidingen van de satan uit. Het versterkt in u de neiging tot twijfel en het verdrijft de dienende engelen die u willen bijstaan. Wanneer de satan u verleidt, spreek dan geen enkel woord van twijfel of duisternis. Als u ervoor kiest de deur te openen voor zijn influisteringen, zal uw geest vervuld raken met wantrouwen en opstandige vragen. Als u uiting geeft aan uw gevoelens, heeft elke twijfel die u uitspreekt niet alleen een weerslag op uzelf, maar is het ook een zaadje dat zal ontkiemen en vrucht zal dragen in het leven van anderen; en het kan onmogelijk blijken om de invloed van uw woorden weer ongedaan te maken. U bent zelf wellicht in staat om te herstellen van zo’n periode van verleiding en te ontkomen aan de strik van de satan, maar anderen die door uw invloed zijn meegesleurd, slagen er misschien niet in om te ontsnappen aan het ongeloof dat u hebt gezaaid. Hoe belangrijk is het daarom dat we alleen die dingen spreken die geestelijke kracht en leven schenken!
Engelen luisteren om te horen wat voor getuigenis u aan de wereld brengt over uw hemelse Meester. Laat uw gesprekken gaan over Hem Die leeft om voor u te pleiten bij de Vader. Wanneer u de hand van een vriend vastpakt, laat dan de lof aan God op uw lippen en in uw hart zijn. Dit zal zijn gedachten naar Jezus trekken.
Iedereen heeft beproevingen; verdriet dat zwaar te dragen is en verleidingen die moeilijk te weerstaan zijn. Vertel uw problemen niet aan uw medestervelingen, maar breng alles in gebed naar God. Maak er een regel van om nooit één woord van twijfel of moedeloosheid uit te spreken. U kunt veel doen om het leven van anderen te verblijden en hun inspanningen te versterken door woorden van hoop en heilige bemoediging.
Er is menige dappere ziel die zwaar op de proef wordt gesteld door verleiding, en die bijna bezwijkt in de strijd tegen het eigen ‘ik’ en tegen de machten van het kwaad. Ontmoedig zo iemand niet in zijn zware strijd. Bemoedig hem met dappere, hoopvolle woorden die hem aansporen op zijn weg. Zo kan het licht van Christus vanuit u schijnen. “Want niemand van ons leeft voor zichzelf” (Rom. 14:7). Door onze onbewuste invloed kunnen anderen worden bemoedigd en versterkt, of zij kunnen worden ontmoedigd en weggedreven van Christus en de waarheid.
Er zijn velen die een volkomen verkeerd beeld hebben van het leven en het karakter van Christus. Zij denken dat Hij verstoken was van warmte en opgewektheid, en dat Hij streng, hard en vreugdeloos was. In veel gevallen wordt de gehele religieuze ervaring ingekleurd door deze sombere opvattingen.
Er wordt vaak gezegd dat Jezus weende, maar dat er nooit van Hem bekend is dat Hij glimlachte. Onze Zaligmaker was inderdaad een Man van smarten, en bekend met verdriet, want Hij opende Zijn hart voor alle ellende van de mens. Maar hoewel Zijn leven vol zelfverloochening was en overschaduwd werd door pijn en zorg, was Zijn geest niet gebroken. Zijn gelaat droeg geen uitdrukking van verdriet en geklaag, maar getuigde altijd van een vredige sereniteit. Zijn hart was een bron van levend water, en overal waar Hij heenging, bracht Hij rust en vrede, vreugde en blijdschap.
Onze Zaligmaker was diep ernstig en intens toegewijd, maar nooit somber of nukkig. Het leven van hen die Hem nabootsen, zal vol zijn van een ernstig doel; zij zullen een diep besef van persoonlijke verantwoordelijkheid hebben. Lichtzinnigheid zal worden onderdrukt; er zal geen luidruchtige vrolijkheid zijn, geen ongepaste spot; maar de religie van Jezus geeft vrede als een rivier. Zij dooft het licht van de vreugde niet; zij houdt de opgewektheid niet tegen en overschaduwt het zonnige, glimlachende gezicht niet. Christus is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen; en wanneer Zijn liefde in het hart regeert, zullen we Zijn voorbeeld volgen.
Als we de liefdeloze en onrechtvaardige daden van anderen de boventoon laten voeren in onze gedachten, zullen we het onmogelijk vinden om hen lief te hebben zoals Christus ons heeft liefgehad; maar als onze gedachten stilstaan bij de wonderbare liefde en het mededogen van Christus voor ons, zal diezelfde geest uitstromen naar anderen. We moeten elkaar liefhebben en respecteren, ondanks de fouten en onvolmaaktheden die we onmogelijk over het hoofd kunnen zien. Nederigheid en wantrouwen in het eigen ‘ik’ moeten gecultiveerd worden, evenals een geduldige tederheid met de fouten van anderen. Dit zal alle bekrompen zelfzucht uitbannen en ons grootmoedig en ruimhartig maken.