Uitgezonden in de wereld

Christenen zijn aangesteld als lichtdragers op de weg naar de hemel. Zij moeten het licht dat vanuit Christus op hen schijnt, weerspiegelen naar de wereld. Hun leven en karakter moeten zodanig zijn dat anderen door hen een juist beeld krijgen van Christus en van Zijn dienst.

Als we Christus werkelijk vertegenwoordigen, zullen we Zijn dienst aantrekkelijk laten schijnen, zoals die in werkelijkheid ook is. Christenen die somberheid en droefheid in hun ziel verzamelen, en die mopperen en klagen, geven aan anderen een verkeerde voorstelling van God en van het christelijke leven. Zij wekken de indruk dat God er geen behagen in schept dat Zijn kinderen gelukkig zijn, en hiermee leggen zij een vals getuigenis af tegen onze hemelse Vader.

Satan is opgetogen wanneer hij de kinderen van God tot ongeloof en moedeloosheid kan verleiden. Hij geniet ervan om te zien dat we God wantrouwen en twijfelen aan Zijn bereidheid en kracht om ons te redden. Hij ziet graag dat we het gevoel hebben dat de Heere ons door Zijn voorzienigheid kwaad zal doen. Het is het werk van satan om de Heere voor te stellen als iemand die tekortschiet in mededogen en ontferming. Hij verdraait de waarheid over Hem. Hij vult de verbeelding met valse ideeën over God; en in plaats van stil te staan bij de waarheid over onze hemelse Vader, richten we onze geest maar al te vaak op de misleidingen van satan, en onteren we God door Hem te wantrouwen en tegen Hem te mopperen. Satan probeert het religieuze leven altijd tot een zaak van somberheid te maken. Hij verlangt ernaar dat het zwaar en moeilijk lijkt; en wanneer de christen deze visie op religie in zijn eigen leven uitdraagt, ondersteunt hij door zijn ongeloof de leugen van satan.

Velen die de levensweg bewandelen, blijven stilstaan bij hun fouten, mislukkingen en teleurstellingen, waardoor hun hart vervuld raakt met verdriet en moedeloosheid. Toen zr. White in Europa was, schreef een zuster die dit ook deed en in diepe psychische nood verkeerde, haar een brief waarin ze vroeg om een woord van bemoediging. De nacht nadat zij haar brief had gelezen, droomde ze dat ze in een tuin was, en iemand die de eigenaar van de tuin leek te zijn, haar leidde over de paden. Ze was bloemen aan het plukken en genoot van hun geur, toen deze zuster, die aan haar zijde liep, haar aandacht vestigde op een paar lelijke braamstruiken die haar de weg versperden. Daar stond ze te treuren en te klagen. Ze liep niet op het pad, achter de gids aan, maar liep tussen de braamstruiken en doorns. “O,” klaagde ze, “is het niet jammer dat deze prachtige tuin zo ontsierd wordt door doorns?” Toen zei de gids: “Laat die doorns met rust, want ze zullen u alleen maar verwonden. Pluk de rozen, de lelies en de anjers.”

Zijn er geen lichtpunten geweest in uw ervaring? Hebt u geen kostbare momenten gekend waarop uw hart sneller klopte van vreugde als antwoord op de Geest van God? Wanneer u terugkijkt in de hoofdstukken van uw levenservaring, vindt u dan geen aangename pagina’s? Groeien Gods beloften niet, net als geurige bloemen, aan weerszijden van uw pad? Wilt u niet dat hun schoonheid en geur uw hart vervullen met blijdschap?

De braamstruiken en doorns zullen u alleen maar verwonden en pijn doen; als u louter deze dingen verzamelt en ze aan anderen laat zien, ontheiligt u niet alleen de goedheid van God voor uzelf, maar weerhoudt u daarmee ook de mensen om u heen ervan om op de weg van het leven te wandelen.

Het is niet verstandig om alle onaangename herinneringen aan een vorig leven — de misstappen en teleurstellingen — te verzamelen, om daarover te spreken en te treuren totdat we overspoeld worden door moedeloosheid. Een moedeloze ziel is vervuld van duisternis, waardoor het licht van God uit uw ziel wordt buitengesloten en er een schaduw wordt geworpen op het pad van anderen.