Het geheim van de incarnatie: Jezus onze Broeder

Maar door alle beperkte weergaven heen, zien we God in Jezus. Als we naar Jezus kijken, zien we dat het de heerlijkheid van onze God is om te geven. “Ik doe niets uit Mezelf,” zei Christus; “de levende Vader heeft Mij gezonden, en Ik leef door de Vader.” “Ik zoek Mijn eigen eer niet, maar de eer van Hem die Mij gezonden heeft.” (Joh. 8:28; 6:57; 8:50; 7:18). In deze woorden wordt het grote principe uiteengezet dat de levenswet is voor het universum. Alles ontving Christus van God, maar Hij nam om te geven. 

Zo gaat het ook in de hemelse hoven, in Zijn dienstbetoon voor alle geschapen wezens: via de geliefde Zoon stroomt het leven van de Vader naar iedereen uit; en via de Zoon keert het — in lofprijzing en vreugdevolle dienst — als een vloedgolf van liefde terug naar de grote Bron van alles. En zo is via Christus de kringloop van goedertierenheid compleet, wat het karakter van de grote Gever, de wet van het leven, weerspiegelt.

Maar in de hemel werd deze wet gebroken. De zonde vond haar oorsprong in zelfzucht. Lucifer, de beschermende cherub, wilde de eerste zijn in de hemel. Hij probeerde de controle te krijgen over de hemelse wezens, hen weg te trekken van hun Schepper en hun eerbetoon voor zichzelf op te eisen. Daarom schetste hij een verkeerd beeld van God, alsof God alleen maar op zoek was naar macht en eer voor Zichzelf. Hij probeerde de liefdevolle Schepper te bekleden met zijn eigen slechte karaktereigenschappen. Op deze manier misleidde hij de engelen. Op deze manier misleidde hij de mensen. Hij bracht hen ertoe te twijfelen aan het woord van God en Zijn goedheid te wantrouwen. Omdat de Heere God een God is van gerechtigheid en ontzagwekkende majesteit, liet Satan hen naar Hem kijken als streng en onvergeeflijk. Zo trok hij een deel van Gods engelen en daarna de mensen mee in zijn opstand tegen God, en daalde de nacht van rampspoed neer over de wereld.

De aarde was in duisternis gehuld door een verkeerd beeld van God. Om de sombere schaduwen te verdrijven en de wereld terug te brengen bij God, moest Satans misleidende macht worden gebroken. Dit kon niet door middel van dwang gebeuren. Het gebruik van zo’n kracht is in strijd met de principes van Gods bestuur; Hij verlangt alleen naar een dienst die voortkomt uit liefde, en liefde laat zich niet bevelen. Het kan niet worden afgedwongen door macht of gezag. Liefde wordt uitsluitend door liefde opgewekt. God kennen betekent Hem liefhebben; Zijn karakter moest zichtbaar worden in scherpe tegenstelling tot het karakter van Satan. Dit werk kon slechts door één Wezen in het hele universum worden gedaan. Alleen Hij die de hoogte en diepte van Gods liefde kende, kon deze liefde bekendmaken. Boven de donkere nacht van de wereld moest de “Zon der Gerechtigheid opgaan, met genezing onder Zijn vleugels” (Mal. 4:2.)

Het plan voor onze redding was geen achteraf bedacht plan, een plan dat pas werd geformuleerd na de val van Adam. Het was een openbaring van “het mysterie dat door de eeuwen heen in stilte bewaard is gebleven” (Rom. 16:25, ASV). Het was een ontvouwing van de principes die vanaf eeuwige tijden het fundament van Gods troon vormen. Vanaf het begin wisten God en Christus van de afvalligheid van Satan en van de val van de mens door de misleidende macht van de afvallige. God heeft niet bepaald dat de zonde moest bestaan, maar Hij voorzag het bestaan ervan en trof voorzieningen om deze vreselijke noodsituatie het hoofd te bieden. Zo groot was Zijn liefde voor de wereld, dat Hij een verbond aanging om Zijn eniggeboren Zoon te geven, “opdat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft” (Joh. 3:16).

Dit was een vrijwillig offer. Jezus had aan de zijde van de Vader kunnen blijven. Hij had de heerlijkheid van de hemel en het eerbetoon van de engelen kunnen behouden. Maar Hij koos ervoor om de scepter weer in de handen van de Vader te leggen en af te treden van de troon van het universum, zodat Hij licht kon brengen aan hen die in duisternis verkeren, en leven aan hen die verloren gaan.