Uiting van ons geestelijk leven

Gebed is het openen van ons hart voor God als voor een vriend. Niet dat het nodig is om aan God bekend te maken wie of wat we zijn, maar om het ons mogelijk te maken Hem te ontvangen. Het gebed brengt God niet naar ons toe, maar brengt ons omhoog naar Hem.

Toen Jezus op aarde was, leerde Hij Zijn discipelen hoe zij moesten bidden. Hij droeg hen op om hun dagelijkse behoeften aan God voor te leggen en al hun zorgen op Hem te werpen. En de verzekering die Hij hun gaf dat hun smeekbeden verhoord zouden worden, is ook een verzekering voor ons.

Jezus Zelf was, toen Hij onder de mensen woonde, dikwijls in gebed. Onze Zaligmaker identificeerde Zich met onze behoeften en zwakheden, doordat Hij een smekeling werd, een petitioner, die bij Zijn Vader zocht naar nieuwe stromen van kracht, opdat Hij gesterkt tevoorschijn zou komen voor Zijn plicht en beproeving. Hij is ons voorbeeld in alle dingen. Hij is een broeder in onze zwakheden, “in alles op dezelfde wijze als wij verzocht” (Heb. 4:15); maar als de Zondeloze deinsde Zijn natuur terug voor het kwaad; Hij doorstond worstelingen en zielenpijn in een wereld vol zonde. Zijn mensheid maakte het gebed tot een noodzaak en een voorrecht. Hij vond troost en vreugde in de gemeenschap met Zijn Vader. En als de Zaligmaker van de mensen, de Zoon van God, de noodzaak van het gebed al voelde, hoeveel te meer zouden zwakke, zondige stervelingen dan de noodzaak moeten voelen van een vurig en aanhoudend gebed.

Onze hemelse Vader wacht om de volheid van Zijn zegen aan ons te schenken. Het is ons voorrecht om diepe teugen te drinken uit de bron van grenzeloze liefde. Wat is het toch vreemd dat wij zo weinig bidden! God staat gereed en is gewillig om het oprechte gebed van het geringste van Zijn kinderen te horen, en toch is er van onze kant zoveel hoorbare onwil om onze behoeften aan God bekend te maken. Wat moeten de engelen van de hemel wel niet denken van arme, hulpeloze menselijke wezens die aan verleiding onderhevig zijn, wanneer Gods hart van oneindige liefde naar hen uitgaat — bereid om hun meer te geven dan zij kunnen bidden of beseffen — en zij toch zo weinig bidden en zo weinig geloof hebben? De engelen buigen zich graag voor God; zij zijn graag dicht bij Hem. Zij beschouwen gemeenschap met God als hun hoogste vreugde; en toch lijken de kinderen van de aarde, die de hulp die alleen God kan geven zo hard nodig hebben, tevreden te zijn om te wandelen zonder het licht van Zijn Geest en het gezelschap van Zijn aanwezigheid.

De duisternis van de boze omhult diegenen, die het gebed verwaarlozen. De vijand verleidt hen tot zonde met de verleidingen die hij hen influistert. En dat is allemaal het gevolg van het feit, dat zij geen gebruik maken van de voorrechten die besloten liggen in de goddelijke gave van het gebed. Waarom zouden de zonen en dochters van God aarzelen om te bidden, terwijl het gebed de sleutel is in de hand van het geloof om de voorraadschuren van de hemel te openen, waar de grenzeloze rijkdommen van de Almachtige zijn opgeslagen? Zonder aanhoudend gebed en ijverig waken lopen we het gevaar onverschillig te worden en van het rechte pad af te wijken. De tegenstander probeert voortdurend de weg naar de troon van genade te blokkeren, zodat we niet door vurig smeken en geloof de genade en kracht ontvangen om de verleiding te weerstaan.